Gelenek ve modernite çatışmasının temel meselelerinden biri de kadın-erkek eşitliğidir.
İşte Mebrure Hanım, abus çehresiyle geleneğin en tavizsiz tutumunu temsil ediyor:
"Tuhaf bir zamana kaldık. Her aile arasında bu dava: ihtiyarlar, gençler... Dün beşiklerini salladığımız çocuklarımızın bugün terbiyeleri altına mı girmeliyiz?.."
Öte yanda Nebahat: gençliğin sesi. Ezilen kadınların kurtarıcısı olmaya kararlı:
"Cinsiyet ayrımı yok... Dünya üzerinde insanlık namına yalnız bir tür var: insan... Kadın kendi cinsiyetine yüklenen zaaftan kurtulmak için erkekleşmelidir. Bu da ancak kazançta, aile masraflarında eşitlikle mümkün."
Ali Tevfik Bey ise tecrübesiyle sağduyunun sesi. Uzlaşmaz tek doğru çözüm:
"Geçen asrın baskıyla yetiştirilmiş kadınıyla bu asrın cumhuriyet zihniyetinden doğan yeni kadınlık çarpışıyor... Bütün bir milletin refah ve düzeni karı koca arasındaki iyi uyuşmaktan başlar. Kadın erkeklere has zannolunan işleri de görebilir... Fakat cinsiyet haddini şaşıra­cak kadar ileriye varmamak şartıyla..."