Kendi kendini yönetmek demokrasilerin temel iddiasıdır. Kendi kendini yönetmenin açılımı, kendi kaderine sahip çıkmak, kendisinin efendisi olmak, insan yerine konulmaktır.
Kendi kendini yönetmenin derecesi, yönetime katılabilme imkanlarının varlığı ve boyutları ile orantılıdır. Katılabilme imkanları ve boyutları derken söz konusu edilen, halkın hangi organları ve nasıl bir yöntemle seçme hakkı olduğu, bu organların yetkileri ve halkın bu organların işlerine kurumsal olarak, yani anayasa ve yasalarla kabul edilmiş müdahale etme olanaklarıdır.
Yönetime en etkin katılım imkânı sağlayan demokrasiler yerinden yönetilen ve katılım haklarının geniş olduğu demokrasilerdir. İsviçre demokrasisi bu açılardan günümüz dünyasının en gelişkin modeli olarak kabul edilir.
Bu çalışmada bir yandan, İsviçre sisteminin tarihsel olarak ortaya çıkışı, gelişim süreci ve günümüzdeki işleyiş biçimi ayrıntılı olarak sunulurken, diğer yandan modelin siyasi istikrar, dengeli kalkınma ve refah, toplumsal barış ve toplumsal memnuniyet açılarından sonuçları tartışılmaktadır.