Her çocuğun içinde ayrı bir hikâye gizlidir. Bu hikâyeyi ortaya çıkarırken önemli olan, çocuğun dünyasında zaten var olandan yola çıkabilmektir. Sanat eğitiminin amacı, çocuğa yalnızca "doğru olanı" yaptırmak değildir. Ona kendi sesini bulabileceği güvenli bir alan açmak, yapamadığını düşündüğü şeylerin aslında mümkün olduğunu göstermek ve henüz var olmayanı var edebileceğine inandırmaktır.

Küçük Piyanistin İlk Adımları, tam da bunu yapıyor. Piyano öğrenmeyi sıkıcı kuralların ötesine taşıyıp keşfin, oyunun ve özgür üretimin alanına dönüştürüyor. Soyut kavramları ezberletmek yerine, çocuğun dünyasında zaten var olan renklerden, seslerden, duygulardan yola çıkıyor.

Değerli sanatçı ve akademisyen Erman Türkili'nin çocukların doğal öğrenme biçiminden hareketle geliştirdiği özgün yaklaşımı, müziği teknik bir becerinin ötesine taşıyor; onu sevgi, duygu, hayal gücü ve özgüvenle beslenen bütünsel bir deneyime dönüştürüyor. Öyle ki küçük sanatçı, güle oynaya, adım adım, kendi bestesini oluşturacak cesarete ulaşıyor.

Hikâye burada da bitmiyor. Küçük Piyanistin İlk Adımları, ebeveynleri de bu yaratıcı yolculuğun parçası olmaya davet ediyor. İster anneanne, ister dede, ister bir arkadaş ya da bir öğretmen... Çocuğun süreç sonunda ortaya koyduğu besteyi sevdiği birine armağan etmesi muhteşem bir fikir değil mi? Sevilen kişiye armağan edilen beste, müzikle bambaşka bir bağın kapılarını açıyor. Böylece öğrenme, yalnızca bir etkinlik olmaktan çıkıp yaşamın içinde karşılığı bulunan, kalıcı ve sürdürülebilir bir deneyim hâline geliyor.

Özetle Küçük Piyanistin İlk Adımları, küçük bir müzisyenin ilk adımlarından çok daha fazlası... Sevgiyle üreten, müzikle bağ kuran ve kendi dünyasını seslerle anlatmaya başlayan küçük bir sanatçının ilham dolu hikâyesi...

Böyle sanatçıların çoğaldığı bir dünya daha yaşanası bir yer olmaz mıydı?