Davet, sözden önce kalpte atılan bir adımdır.

İnsan, başkalarına yönelmeden evvel kendi nefsinde hangi istikamete yürüdüğünü fark etmek zorundadır. Çünkü hâli inşa edilmemiş bir söz, yol bulmaz; iç dünyası dağınık olanın çağrısı karşılık bulmaz.

Kur'ân, bu yüzden yalnızca inanılacak hükümler sunmaz. O, korku anlarında tutunmayı, yenilgi sonrası doğrulmayı, sabırla yeniden yürümeyi öğretir. Kalbi eğitir; niyeti arındırır; davet yükünü taşıyan ruhu dengede tutar.

Bu eser, Âl-i İmrân sûresinin imtihan ve muhasebe yüklü ayetleri eşliğinde, davet ehlinin iç dünyasında kopan fırtınalara Kur'ân'dan bir sükûnet arar. Yargılamaz; bağırmaz. Sadece insanı kendisiyle baş başa bırakır.

Kur'an'la Nefis Terbiyesi, başkalarını değiştirmeye girişmeden önce, kendi iç âlemini ıslah etmeye cesaret edenler için yazılmıştır. Ahmed es-Seyyid kitaplığının 10. meyvesi olan bu eser, ıslah için çabalayanların gönüllerine şifa sunmaktadır.