Bir makineye baktığımızı sanıyoruz. Oysa çoğu zaman kendi çağımızın aynasına 
bakıyoruz. Makine Göz, yapay zekâyı teknik bir yenilik olarak ele almakla yetinmeyen; 
onu öznenin kuruluşunu, imajın yapısını ve hakikatin üretimini dönüştüren tarihsel bir 
eşik olarak okuyan bir çalışma. Üstelik bu eşiği tarihsel bir kopuş haline getirmeden, 
aksine, kendisinden önceki düzeneklerle olan süreklilikleri de ihmal etmeden ele 
almaya çalışıyor.
Makine Göz, yapay zekâyı büyüleyici bir mucize ya da kıyamet 
habercisi gibi sunan determinist anlatılardan uzak duruyor. Bunun 
yerine, ontolojiyi, epistemolojiyi, estetiği ve politikayı aynı 
düşünsel hat üzerinde bir araya getiriyor. Bu teorik tartışmalar, 
tarihe geçmiş ilk algoritmik eserler üzerinden gerçekleşen 
soruşturmalarla somutlaşıyor. Böylece makinenin ne ürettiğinden 
çok, nasıl bir görme rejimi kurduğunu görünür hale getiriyor. 
Çünkü bugün üretilen her algoritmik imaj, bir temsil olduğu kadar 
bir seçim, bir sınıflandırma, bir müdahale ve bir iktidar izi 
taşıyor.Makine Göz, bu izleri sürmeye çalışıyor