Bir devletin gücü yalnızca merkezî kurumlarında mı aranmalıdır? Peki, merkezî otoritenin zayıfladığı, güvenliğin ortadan kalktığı ve siyasal düzenin çözüldüğü koşullarda devlet nasıl yeniden üretilir?
1913 yılında Balkan Savaşları'nın yarattığı olağanüstü koşullarda kurulan Garbî Trakya Hükûmet-i Müstakilesi, kısa ömrüne rağmen bu sorulara tarihsel bir örnek sunmaktadır. Askerî mücadelenin ardından siyasal temsilin oluşturulması, idarî ve adlî mekanizmaların işletilmesi, güvenliğin sağlanması, mali kaynakların düzenlenmesi ve diplomatik girişimlerde bulunulması, bölgede yalnızca bir direniş hareketinin değil, çok yönlü bir devletleşme pratiğinin ortaya çıktığını göstermektedir.
Bu çalışma, Garbî Trakya deneyimini kuruluşu ve sona erişiyle sınırlı bir olay anlatısının ötesinde ele alarak devlet aklı ve hikmet-i hükûmet kavramları çerçevesinde incelemektedir. 1913'teki siyasal örgütlenme ile Millî Mücadele yıllarının yerel kongre iktidarları arasında kurulan tarihsel karşılaştırma, doğrudan bir kurumsal devamlılıktan ziyade, kriz dönemlerinde siyasal otoriteyi yeniden üretmeye yönelik benzer örgütlenme biçimlerini görünür kılmaktadır.
Arşiv belgeleri ve tarih araştırmalarına dayanan inceleme, Garbî Trakya'nın az bilinen devletleşme tecrübesini Türk devlet geleneğinin sürekliliği bağlamında yeniden değerlendirmeye davet ediyor.