Bu çalışma, metafizik düşüncenin aşkın, değişmez ve temellendirici iddialarının sorgulandığı postmetafizik bağlamda Tanrı, hakikat ve ahlak meselelerinin nasıl yeniden ele alındığını incelemektedir. Çalışmanın temel amacı, Gianni Vattimo'nun "zayıf düşünce" ve John D. Caputo'nun "zayıf teoloji" yaklaşımlarını karşılaştırmalı ve eleştirel bir perspektiften değerlendirerek postmetafizik din felsefesinin imkân ve sınırlarını ortaya koymaktır. Bu çerçevede metafizik Tanrı anlayışının dönüşümü, hakikatin yorumsal niteliği, ahlaki sorumluluk ve kötülük problemi ele alınmaktadır. Vattimo'da metafizik varlık anlayışının zayıflaması ve Hristiyanlığın kenosis üzerinden yeniden yorumlanması, Caputo'da ise Tanrı'nın ontolojik bir varlıktan ziyade olay, çağrı ve koşulsuz sorumluluk ufkunda düşünülmesi incelenmektedir. Her iki yaklaşımın metafizik kesinlikten uzaklaşarak dinî düşünceye yeni bir imkân açtığı, ancak bu dönüşümün hakikatin statüsü, Tanrı hakkında konuşmanın imkânı ve ahlaki yükümlülüğün normatif zemini bakımından önemli sorunlar doğurduğu savunulmaktadır. Çalışma, postmetafizik düşüncenin din felsefesine katkısını kabul etmekle birlikte, onun metafizik temelin geri çekilmesiyle ortaya çıkan felsefi ve teolojik sorunlara verdiği cevapların yeterliliğini eleştirel biçimde değerlendirmektedir.