Bu çalışma, İslâm düşüncesinde mucize kavramının nübüvvetle olan ilişkisini klasik gelenek ve modern yorumlar çerçevesinde ele almaktadır. İlk peygamber Hz. Âdem'den itibaren peygamberlerin risâletlerini tasdik eden ilâhî bir delil olarak kabul edilen mucize, kelâm literatüründe imkânı, çeşitleri ve işlevi bakımından geniş tartışmalara konu olmuştur. Son peygamber Hz. Muhammed ile vahyin tamamlanması, mucize tartışmalarını özellikle Kur'ân'ın i'câzı bağlamında yeni bir boyuta taşımıştır. Modern dönemde bilimsel ve pozitivist yaklaşımların etkisiyle mucizeleri tabiî sebep-sonuç ilişkileri çerçevesinde açıklama eğilimleri ortaya çıkmış; bazı düşünürler mucizevi rivayetleri rasyonalist bir bakışla yeniden yorumlamaya yönelmiştir. Bu eser, Sait Şimşek'in tefsiri merkezinde söz konusu tartışmaları incelemekte; özellikle Ebu Zeyd gibi modern yorumların eleştirisini değerlendirerek mucizeyi Kur'ân'ın i'câzı ve ilâhî kudret perspektifinde ele alan yaklaşımı analiz etmektedir. Böylece çalışma, klasik kelâm mirası ile modern düşünce arasındaki gerilimleri akademik bir zeminde ortaya koymayı amaçlamaktadır.