3 Haziran 1959 akşamı, Sorbonne'un Büyük Amfisi. Kürsüde otuz bir yaşında bir ressam, yanında bir teyp var. Salona bir tablo göstermeye değil, tablonun artık gerekmediğini anlatmaya gelmiş.
Yves Klein bu konferansta kendi evrimini geriye doğru sarar: Anvers'te boş bir sergi alanında yüksek sesle söylediği tek bir cümle ve karşılığında istediği bir kilo altın; Nisan 1958'de bembeyaz boyayıp boş bıraktığı Iris Clert Galerisi'nde ağlayan, titreyen, saatlerce yere oturup kalan ziyaretçiler; 1957'nin birbirinin aynı on bir mavi monokromu ve her birine farklı fiyat ödeyen alıcılar; Assisi'de Giotto'ya atfettiği mavi freskler; Van Gogh'un "korkunç kafesi". Yolun sonunda mimar Werner Ruhnau ile tasarladığı hava mimarisi vardır: çatısı havadan, duvarları ateşten ve sudan bir şehir.
Konuşmanın içinden bir "Duyarlılık Merkezi" manifestosu, kırk dakikalık tek bir sesten oluşan bir senfoni, parasız bir ekonomi taslağı ve Bachelard'ın mavi üzerine sayfaları geçer. Klein'ın önerisi hem basit hem de karmaşıktır: sanatın sorunsalını aşmak, resmi gözden kurtarmak, maddi olmayanı bir ham madde gibi üretip sabitlemek.