Sarraf; para bozan, para değişimi yapan, kredi veren, kefil olan, para nakleden kişidir. Sarraflar (bankerler) iktisadi hayatın imtiyazlı bir sınıfıydı. Bu kitapta sarraflık mesleği, sarraf teşkilatı, İstanbul sarrafları, Eğin gibi taşra sarrafları, köşe sarrafları, maaş kıran sarraflar, izinsiz sarraflık yapanlar, sarraflığın idari ve adli meseleleri incelenmiş, Osmanlı elit sınıfı ile sarrafların yazışmaları yer almıştır. Sarraflık gayrimüslimlerin inhisarında bulunmuş, Müslüman sarraflar sayıca yok denecek kadar az olmuştur.

Sarraflıktan farklı bir alan olan kuyumculuğun Trabzon örneği ve kuyumcu profilleri kitapta ele alınmıştır. Kuyumculuk ve sarraflık farklı alanlar olsa da mücevher işi ile uğraşanlar da sarraf olarak isimlendirilmiştir.
Klasik edebiyatımızda sarraf çoğu zaman mecazi anlamda kullanılmış, hakiki aşkı bulan, aşkın değerini bilen, gam, mihnet ve dertlerin değerini ölçen, zamanın kıymetini takdir eden, manevi bilgiye ulaşan, gerçek ile yalanı ayırt eden kişiyi ifade etmiştir.