Bu çalışma, Kur'ân-ı Kerîm'in nüzûl sürecinde teşekkül eden kırâât/tilâvet pratiğinin sonraki dönemlerde karşılaştığı teorik ve pratik sorunları, tecvîd ilmi çerçevesinde yeniden değerlendirmeyi amaçlamaktadır. İslâm coğrafyasının genişlemesi ve farklı dil mensuplarının Kur'ân'la buluşmasıyla ortaya çıkan ihtilaflar, başlangıçta dağınık biçimde ele alınmış; zamanla tecvîd literatürü içinde sistematik bir hüviyet kazanmıştır. Ancak bu süreçte tecvîd eserlerinin kapsam ve yöntem bakımından farklılaşması, kimi zaman kırâât alanına yaklaşan genişlemelere, kimi zaman da daraltıcı yaklaşımlara yol açmıştır. Çalışma, bu dönüşümü dikkate alarak kırâât ihtilaflarının tanım ve tasnifini ortaya koymakta, tecvîd ilminin kavramsal çerçevesini incelemekte ve seçilmiş örnekler üzerinden modern ve klasik eserlerdeki uygulamaları mukayeseli biçimde analiz etmektedir. Böylece alanın temel meselelerine dair bütüncül ve eleştirel bir perspektif sunmayı hedeflemektedir.