Bu çalışma, hadis ilminin en hassas ve derinlikli alanlarından biri olan isnâd tenkidini, "tecvîdü'l-isnâd" terkibi ekseninde ele almaktadır. Sened ve metin bütünlüğünün, rivayetlerin sıhhat ve hücciyetindeki belirleyici rolünden hareketle, zâhiren kusursuz görünen isnadların dahi derinlemesine analizler sonucunda illetli kabul edilebileceği gerçeği merkeze alınmıştır. Araştırmada, klasik hadis literatüründe yer alan "cevvedehû", "cevvede isnâdehû" ve "mücevvedü'l-isnâd" gibi teknik ifadelerin, ilk bakışta çağrıştırdıkları anlamların ötesine geçilerek, mütekaddimûn dönem âlimlerinin bu tabirlere yükledikleri metodolojik içerik ortaya konulmaktadır. Mukayeseli sened analizleri üzerinden şekillenen tecvîdü'l-isnâd anlayışının, rivayetlerin nihai sıhhat hükmünü belirlemekten ziyade, zâhirî bir iyileştirme sürecine işaret ettiği vurgulanmaktadır. İki bölümden oluşan eser, hem kavramsal çerçeveyi hem de uygulama örneklerini ele alarak, hadis tenkidi literatürüne metodolojik bir katkı sunmayı amaçlamaktadır.