Tefsir tarihi yazımında kronolojik yahut mezhebî tasnifler geleneğin belirli yönlerini aydınlatırken bazı temel dinamikleri geri planda bırakabilmektedir. İlk bakışta yalnızca biçimsel bir tercih gibi görünen vecâzet ve hacim meselesi, esasında müfessirin bilgi anlayışını ve telif gayesini yansıtan kurucu bir unsurdur. Zira İslâm düşüncesinde ilim yalnızca nazarî bir birikim değil; iman, amel ve ahlâk boyutlarıyla hayatı inşa eden "nâfi'" bir değerdir.
Kur'ân'ın hidayet edici vasfı ile tefsirin ilmî derinliği arasındaki denge, metinde ne kadar açıklama yapılması gerektiği sorusunu merkeze taşır. Bu bağlamda vecâzet, bilginin kıymetini tafsilatın çokluğunda değil, hedeflenen muhatabın anlama ihtiyacında arayan bilinçli bir metodolojik tavırdır. Elinizdeki çalışma, tefsir birikimini mutlak bir tasnife hapsetmeden, vecâzeti tefsir tarihini ve müfessir tercihlerini yeniden okumanın özgün bir imkânı olarak tartışmaya açmaktadır.