Bu kitapta, II. Meşrutiyet ve erken Cumhuriyet Dönemi Türk siyasi düşüncesinde önemli bir yer tutan halkçılık ideolojisi düşünsel ve tarihsel boyutları ile ele alınmakta; halkçılığın somut bir uygulama alanı olarak Köy Enstitüleri incelenmektedir. Çalışma, yalnızca bir tarihi süreci anlatmakla kalmaz, aynı zamanda bir vicdan çağrısıdır. O günün koşullarında halkı anlayan ve halk için çalışan başta İsmail Hakkı Tonguç'a, Hasan Ali Yücel'e ve tüm enstitülülere bir vefa borcudur. Yüzyıllar boyunca savaşlarda eriyen, vergiler altında ezilen ve derin bir unutulmuşluğa terk edilen Anadolu köylüsü, Cumhuriyetle "Milletin Efendisi" olmuştu. Fakat "Efendinin" çaresizliğinin, fakirliğinin ve bilgisizliğinin giderilmesi gerekiyordu. Köy Enstitüleri, bunu sağlamak için yola çıkan idealist bir kuşağın hikâyesidir. Köy Enstitüleri ve halkçılık düşüncesi, Türkiye'nin en derin umutlarından biridir. Bu umudu diri tutmak, bir yurttaşlık görevidir. Bu kitap, bu görevi yerine getirmek arzusuyla yazıldı.