Bu çalışma, insanlık tarihinin başlangıcından itibaren vahyin rehberliğinde şekillenen ilahî hitabın sürekliliğini ve güvenilirliğini merkeze almaktadır. Vahyin, inananlar için bağlayıcı ve korunan bir bilgi kaynağı oluşuna rağmen, tarihsel süreçte ortaya çıkan yorum farklılıkları ve tahrif iddiaları, sahih bilgiye ulaşma ihtiyacını daha da belirgin hâle getirmiştir. Bu bağlamda Kur'ân-ı Kerîm, hem önceki kutsal metinleri tasdik eden hem de onlar üzerindeki doğrulayıcı ölçütü belirleyen temel referans olarak ele alınmıştır.

Araştırmada, vahiy kaynaklı bir diğer metin olan Zebûr'daki anlatımlar, Kur'ân perspektifinden incelenmiş; benzer temalar ve farklılıklar karşılaştırmalı bir yöntemle analiz edilmiştir. Çalışma, kutsal metinler arasındaki ilişkiyi bütüncül bir yaklaşımla değerlendirerek, tahrif meselesine indirgenmeden objektif bir okuma imkânı sunmayı amaçlamaktadır. Böylece hem vahyin sürekliliği hem de metinler arası anlam ilişkileri üzerine yeni bir bakış açısı geliştirilmiştir.