Bu çalışma, felsefe ile edebiyat arasındaki kadim ilişkinin izini sürerek, iki disiplinin kesişiminde ortaya çıkan düşünsel imkânları derinlemesine incelemektedir. Temel iddia, özellikle roman türünün, din felsefesinin soyut problemlerini insan deneyiminin somut ve yaşanmış gerçekliği içinde yeniden kurduğu yönündedir. Analitik felsefenin sınırlarını aşarak kıta felsefesinin fenomenolojik ve hermenötik yaklaşımlarından yararlanan bu eser, felsefeyi yalnızca kavramsal bir etkinlik değil, aynı zamanda varoluşsal bir arayış olarak ele alır. Bu bağlamda, edebî metinler anlamın, inancın ve insanın dünyadaki yerinin sorgulandığı özgün düşünce alanları olarak değerlendirilir. Dostoyevski, Sartre ve Camus gibi önemli isimlerin düşünsel mirasından hareketle, çalışmanın merkezine Cengiz Aytmatov'un romanları yerleştirilmiş; Tanrı, kötülük, yabancılaşma ve ölüm gibi temaların kültürel bağlam içindeki yansımaları analiz edilmiştir. Böylece eser, felsefî düşünce ile edebî anlatı arasındaki etkileşimi yeni bir perspektifle ortaya koymaktadır.