Dördüncü Hicri asırda el-Müstedrek ales-Sahîhayn kitabının müellifi ünlü Hâkim en-Nîsâbûrînin hadis, fıkıh, lugat ve vaaz alanlarındaki üstün bilgisine işaret ettiği ve Yâkût el-Hamavînin ise onu asrın imamı ve allâmesi diye övdüğü İbn Hibbânın el-Müsnedüs-sahîh alet-tekâsîm vel-envâ = es-Sünen = et-Tekâsîm vel-envâ ve kısaca Sahîh İbn Hibbân adlı eseri, klasik tasnif metotlarından farklı olarak emirler, nehiyler, haberler, mubahlar ve Peygamberin fiilleri şeklinde beş bölüm halinde düzenlenen ve sahih olanları yanında hasen hadisleri de kapsayan 7500 hadisi ihtiva etmektedir. İbnüs-Salâh ve diğer hadis âlimlerinin kanaatine göre sadece sahih hadisleri toplamayı hedef alan kitaplar arasında Buhârî ile Müslimin ve İbn Huzeymenin Sahihinden sonra dördüncü sırada İbn Hibbânın Sahihi yer almıştır. Alâud-dîn Ali bin Balabân el-Fârisî (öl. 739/1339) tarafından el-İhsân fî takrîbi Sahîhi İbn Hibbân adıyla konu başlıklarına göre yeniden düzenlemiştir. el-İhsân, İbn Balabânın Sahîhi fıkıh konularına göre yeniden düzenlediği bir çalışması olup kısaca Sahîh İbn Hibbân adıyla yayımlanmıştır. İbn Balabân, câmi türü hadis kitaplarının düzenini dikkate alarak Sahîhteki hadisleri bir mukaddime ile yirmi üç konu kitabı halinde düzenlemiş, ana konu başlıkları ve fasıllar dışında eserin aslına bir ilavede bulunmamıştır.