Kapkaranlık ve birbirine dolanmış, çözülmez sandığım kördüğümlerimi sabırla parmaklarımın ucunda gevşeten sensin. Düştüğüm o derin, yankısı bile ürküten kuyulardan minik ellerinle tutup çekerek beni yeniden ışığa alıştırdın. İçimde biriken boğuk nefeslerin arasına sıkıştırdığım sigaranın gözlerimi yaşartan dumanını dağıttın; göğsümdeki ağırlığı usulca araladın. Sevgisizliğin girdabında kendi etrafımda dönüp dururken, gönlümü engin ve sakin denizlere bıraktın.

Tunçla kaplı, içine kimsenin giremeyeceğini sandığım kalbim yorgunluktan kabuğuna çekilmişti. Sen o sertliğin karşısında geri durmadın; kapıyı zorlamadan, kırmadan, sadece varlığınla içeri sızdın.

Kalbimi tutup içine aldın; ürkek yanlarımı saklamama gerek bırakmadın.

Deli dolu, susmak bilmeyen zihnimin fırtınalarına katlandın. Taşkın düşüncelerimden, bitmeyen sorgularımdan, karanlığa meyleden taraflarımdan kaçmadın. Beni düzeltmeye çalışmadan, eksiltmeden, olduğum gibi sevdin.

Ve şimdi biliyorum: İnsan bazen bir başkasının sabrında yeniden doğar. Senin sabrında, senin şefkatinde yeniden nefes buldum.