Karanlık, insanın içine düştüğü bir yer değildir; bazen insanın içinden de doğar.

Kişi, geçmişiyle hesaplaşmaktan kaçtıkça suçun ve sessizliğin daha derinlerine çekilir. Günah, bu topraklarda yalnızca işlenen bir fiil değil, kuşaktan kuşağa aktarılan bir yüktür. İtiraflar fısıltıyla yapılır, cezalar ise karanlık içinde kesilir.

Bazen yükselen bir ses, unutulmuş bir adaleti hatırlatır. Bu ses korkuyla bastırılmış vicdanları uyandırırken, herkes kendi azabıyla yüzleşmek zorunda kalır. Kimisi susarak, kimisi kan dökerek, kimisi de gerçeği haykırarak...

Azap, kötülüğün sıradanlaştığı bir dünyada, insanın kendi karanlığıyla verdiği en ağır savaşı anlatıyor.