Bana Dair, ışığın yavaşça azaldığı bir sahnede başlar; insanın kendine bakmaktan kaçamadığı o anlarda. Bu sayfalarda şiir, konuşmaz. Kadrajda kalır, nefes alır, bekler. Okur ilerledikçe bir hikâyenin değil, kendi iç sesinin yankısını duyar ve kitap bittiğinde geriye bir cevap değil, uzun süre silinmeyen bir his kalır.