İnsan nereye giderse gitsin, kökleriyle bağlı olduğu ailesinin, ona öğrettiği dünyada yaşamaya devam eder. Nurcan Ören Dedemin Defteri'nde, küçük bir kız çocuğuyken bulduğu dedesinin defteriyle geçmişten bugüne şahit olduğu dünyayı, yaş aldıkça ilerleyen zaman çizgisinde, ince dokunuşlarla anlatıyor. Kimi zaman bizi dedesinin de geçmişine götürüp hatıraların yanına misafir ediyor. Her hatırada farklı bir zamanda gezdiriyor... Akıcı diyaloglarla ve dedesinin defterinden alıntı hikâye ve şiirlerle kitap, hep canlı bir ritimde ilerliyor. Çocukluğumda, elektrikler kesilince, bir mumun etrafında toplanan aile bireylerinin, kimi zaman hüzünle kimi zaman sevinçle ip ip çözercesine anlattığı hatıra yumakları canlandı gözümde kitabı okurken... Hatıralar ki bize geçmişten bugüne dünyada bir ağaç gibi tutunduğumuz köklerimizi hatırlatırlar. Nurcan Ören Dedemin Defteri'nde, nereye gitsek de kaç yaşında olsak da geçmişimizin ve ailemizin, ruhumuzun kıyılarında hep bizimle yolculuk yaptığının resmini çiziyor. Bu resmin içinde bize, kendimizi de görebileceğimiz geçmişin aynalarını sunuyor.