Aylardır gecenin sesini duymuyordum, özlemiştim. Gecenin kalp atışlarını kulağıma fısıldayan ay ve yıldızlar. Suskun akasya ağacı. Onu kollarıyla sarıp sarmalayan koca sarmaşık. Kapının hemen önünde üç aydır açan sarı kasımpatıları bile duyumsamamışım sanki. Sonra baktım yağmur yağıyor, çok yağıyor, acele acele yağıyor. Belki sancılarımı özlemişim, ıslanmayı, tir tir titremeyi. Canım ciğerim demeyi özlemişim.
...
Bir kadın bilirim, aya ay, güneşe güneş demeyen, bir zaman önce
böyle geçmiş hayal ve gerçek arasında...
Buğulanmış camın üstüne şunları yazdım:
Umuda şıvgın açan bir çiçek tanıyorum...