Bana bakmaya da devam ediyordu ama gözlerimin içine bakıyordu; bu durum, küçük zihninde akıllıca düşüncelerden oluşan bir dünya olduğunu işaret ediyordu. Öncelikle, diğer üstün hayvanlar gibi benim bir nesne olmadığımı, bakışındaki sessiz yalvarışa ulaşabilecek, düşünen ve acıyabilen bir varlık olduğumu anlamış olmalıydı. Dahası, gözlerimin onun için gerçekten göz olması gerekiyordu, başka bir deyişle gözlerim, küçük ruhunun benimkinden bir yansıma yakalamak için kaygıyla arandığı aynalar olmalıydı... Açıkçası, üzerine düşündüğümüzde hayvanlar bu türden şeyleri kavramakta bize insanı ürkütecek kadar yakınlar...