Bazı kitaplar anlatmaz, sadece durur. Ve sen, ona bakarken kendini fark edersin. İnsan Bazen Bir Şehre Benzer, aşkı bir sonuç olarak değil, bir soru olarak ele alır; yakınlığı, kalabalığı, yalnızlığı ve zamanla değişen insan hâllerini şiirin sessiz alanında dolaştırır. Bu sayfalarda duygular tam olarak yaşanmış değildir; ama herkesin içinden bir yerden geçmiştir. Bir insan, bir şehir, bir an birbirine karışır. Kalan şey, duygunun tortusudur. Şehirler gibi insanlar da ışıklarını saklar, karanlıklarını taşır ve bazen en büyük fırtına dışarıda değil, suskunlukta kopar. Ve belki de en çok orada başlar.