Şehir  yürüyen bir hasta gibi
her sabah yeniden doğuyor.
Ben ise aynı sessizliğe çarpıyorum.
Pencereler açılıyor ama gelen ışık değil
yarım kalmış hatıralar.
Duvarlar adını değiştirmiş gibi duruyor,
hangi boşluğa ait olduğumu hatırlamıyorum.
Dışarısı... adı silinmiş bir ihtimal gibi. her şey çoktan taşınmış.
Sokaklar uzun bir unutmanın damarları.
İnsanlar geçiyor her biri
kendi içine katlanmış bir cümle,
yarım bırakılmış.
Bazen bir tren sesi duyuyorum uzaktan,
sanki dünya başka bir yere doğru benden habersiz taşınıyor.
ben hep aynı yerde kalmışım gibi; oysa usul usul eksiliyorum.