Son diyerek kapatmıştım o defteri...
Kalem kâğıda, sözler hislere küsmüştü...
Aslında her zaman içimde bir yerlerde olduğunun farkındaydım, sadece bunu kendime itiraf etmekten uzak duruyordum. Zaman öyle hızlı geçmiş ki ben içimdeki seni görmezden gelmeyi başarmıştım.
Ya da ben öyle düşünüyormuşum... ...
Seni ilk gördüğüm sokaktan yıllar sonra
yeniden geçince anlam kazandı sözler.
O günün gecesinde kalem kâğıda merhaba dedi tekrar. İçimdeki alev harlandı, sevdan kavruldu. Sözlerimi bir sana helal kıldım.
Dudaklarımdan dökülen ilk kelimeler,
gönlüme dokunan son kelimeler oldu.
Meftun olmuştum gelmeyişine, görmeyişine.
Bu öyle bir meftunluktu ki geceler gündüzlere, yazlar kışlara gizliden gizliye devretmişti hisleri...
İşte bu bir meftunun belki de son sözleriydi...