Daha ilk baştan "hayatta olmaz, imkânsız" bu diyerek çabalamadan vazgeçmeyi ne çok seviyoruz değil mi? Kolaya kaçıyoruz itiraf edin.
Oysa her ölüme inat doğum varken şu dünyada... Hiçbir şey yok olmuyor ve başka bir suretle çıkıyor ya karşımıza. Her gece sabahına, her gözyaşı sonrasında bir mutluluğa ve en çıkmaz sokak bile -dönmesini bilirsen- açılmıyor mu yeni yollara?
Önce sen inanırsan kendine ve asla vazgeçmezsen hayallerinden, mucizeler de bir yolunu bulup geliyor mutlaka senin peşinden...
Onca yaşanmışlık, yarım kalmışlık, özlem, mutluluk, hüzün... Ne varsa yıllarca biriken, bak kelimelere dönüştü ve "sana emanet" edildi, yürekten...
Sende yüreğindekilere sahip çık olur mu? Bakarsın karşılaşırız belki içini ısıtan bir cümlenin köşesinden dönerken...
Mucizeler her gün oluyor inan bana. Yeter ki asla vazgeçme hayallerinden...