Şiir yaratı-tasarımdır. Şiiri yazan değil de şiiri kuran olmayı yeğlediğinde, en sağlam yapıyı inşa etmek için enerjiye, başka özel kaynaklara, en önemlisi de zamana gereksinim duyuyor olabilir, Şair. Çünkü Şair, bir virgülün yerinde ağır olduğunu, hatta bazı yerde çok ağır olabildiğini bilir, bu virgülün yeri için ya da var olup olmaması için günlerce, aylarca, belki de yıllarca karar vermeyi çalışabilir. Noktalamanın olmayışı, dizenin "yeğlenen" yerden kırılışı, yine de biçimin geometrisinin usul usul gözetilişi, sözcük değiştiriş, ses değerlerini dikkate alış, esler ya da başka kararlarda da virgülle olan bu iletişim biçiminden söz edebiliriz. Böylece anlam, çağrışım, bellek, deneyim, ritim, ses varlığı, söz varlığı katmanlarıyla karşı karşıya kalırız. Bu yaratı-tasarı, dilin kendi büyüleyici olanaklarını da sergiler kılar. Matematiksel ve Güzel Türkçe, bilim ve gönül ekseniyle kimi zaman salınır, kimi zaman boy gösterir. En güzeli de tüm bunlar şiirin her okurla ve okurun her okuyuşuyla kendini yeniden üretmesine olanak verir. Okurun da şiirle birlikte her keresinde başka yerden üremesine. Şiir okura geçer, okur şiire. Bu "geçişmek", karşı karşıya gelinen bir şiirden hatta sanat ürününden sadece "anlamak bekleyiş" sorununu daha en başta çözer. Şiir anlatmaz, söyler. Şiirden sadece anlam beklemek okura da şiire de yazık eder, sözün ilettiği anlam sanat eserinin verebileceği sadece tek bir şeydir. Oysa eserin anlattığından başka bir dolu eylediği vardır. Okurun niyeti bu eyleyişlere açık olmak, alımlaması "geçişmek" odaklı olursa dünya kazanır.