Getirdikleri şeyler vardı: ütülü gömlekler. Ve gömleğin ceplerinde karanfil kurusu. O kuru karanfiller askeri cezaevinin havasına karışır, koğuşun köşelerine sızar, demir parmaklıklara yapışırdı. Saatler sonra bile burnunuzda kalırdı.

Teknisyen o gömleğe bakardı.

Çölde vaha görür gibi.

Her şeyin bu kadar özenle var olabileceğine, bir insanın başka bir insan için bu kadar düşünebileceğine buna imrenmemek elden gelmezdi. İmrenmek de doğru kelime değildi aslında. Daha derindi. Daha sessiz.

Bir özlemdi.