"Bu kitap bir hikâye anlatmıyor.
Bir hâli sürdürüyor.
Zardan Adamlar Kardan Kediler, oluşla başlayan ama bir yere varmayan metinlerden oluşuyor.
Türler, bedenler, maskeler, hastalıklar, bekleme odaları, yarım kalmış dönüşler...
Her metin, bir öncekinden kalan soğuğu biraz daha içeri alıyor.
Burada aydınlanma yok.
Çözüm yok.
Yol da yok.
İnsan, bu metinlerde merkeze yerleşmiyor;
çoğu zaman bir dipnot, bazen bir fazlalık olarak duruyor.
Hatırlamak güven vermiyor, unutmak kurtarmıyor.
Dışarı çıkıldığında bile içeride kalınıyor.
Bu kitap okuru rahatlatmak istemiyor.
Anlamı işaret etmiyor.
Sadece şunu soruyor:
Ne zamandır buradayız
ve bunu ne zaman kabullendik?"