Hicri dördüncü asırda müellif, müverrih, müfessir, muhaddis ve melâmetî kimliği ile tasavvuf tarihinde seçkin ve etkin bir yere sahip olan Sülemî'ye göre tasavvuf, hakikat ilmini elde etmeye yönelik esas ve kâideleri belirlenmiş bir yöntemdir ve onun tasavvufî görüşlerinin temelini, her daim şeriatla mukayyed ancak şeriatın fevkinde kabul ettiği hakikat ilmi oluşturur. Fakat Sülemî'ye göre şeriatın nasıl bir hakikati varsa hakikatin de bir hakikati vardır ve işte, bu, Melâmetiyye'dir.