Gazel ve şarap, Ebu'l-Feth el-Bustî'nin şiirindeki duygusal yapıyı şekillendiren en belirgin temalardandır; zira her biri, geleneksel tasvir sınırlarını aşan estetik ve ifadesel bir işlev üstlenir.
Bustî gazelde; duygu arılığı ile aklın mevcudiyetini harmanlayan, ince ruhlu bir şair olarak karşımıza çıkar. O, aşkın değişken hallerine vakıf ve güzelliğin nefis üzerindeki tesirini tefekkür eden bir aşık portresi sunar. Gazeli, somut olandan ziyade ruhsal çekiciliği öne çıkaran zarif bir dil ve ince imgelerle örülüdür; bu da şiirine belirgin bir psikolojik derinlik katar.
Şiirindeki şarap teması ise duyusal anlamını aşarak ruhsal ve psikolojik bir deneyimin sembolüne dönüşür. Sadece içkinin tadına veya meclislerine bir övgü olarak değil, çoğunlukla gerçekliğin ağırlığından bir kurtuluş sembolü ve ruhun safiyetini tazelemek için bir araç olarak ele alınır.
Bustî, gazel ve şarap şiirlerini; akıl ile vicdan (duygu), duygu saflığı ile ifade estetiği ve hislerin şeffaflığı ile görüşün olgunluğu arasındaki çatışmada nefsin doğasını yansıtan bütüncül bir vizyonla bir araya getirmiştir. Bu durum, onun duygusal deneyimini canlı ve kalıcı kılmış; şarap kadehinin berraklığında olduğu gibi sevgilinin yüzünde de güzelliği, şarapta olduğu gibi aşkta da ruhsal hafifliği arayan birinin suretini ortaya koymayı başarmıştır.