Bu dört risalenin ilki, Edebiyat ve Hadis bilgini Ebû Süleyman el-Hattâbî el-Büstî (ö. 388/998) tarafından telif edilmiştir. el-Hattâbî eserinde, kendisinden önceki müelliflerin fark etmediği bir i'câz veçhi tespit ettiğini, onun da Kur'ân'ın muhataplarına ve dinleyicilerine tesiri olduğunu kaydeder. Bununla beraber mutlak mânada tehaddinin cevapsız kalmasının da Kur'ân'ın i'caz vecihlerinden olduğuna işaret eder. Zira insanlar arasında "en iyi şair" kabul edilen kimselerden daha iyi şair bulunabilmektedir. Bu çerçevede gelmiş geçmiş en iyi Arap şairi kabul edilen İmruulkays hakkındaki şu olayı nakleder: İmruulkays, şiir söylediği ifade edilen herkesle tartışırdı. Bu minvalde el-Hâris b. et-Tev'em ile tartışmış, ikisi karşılıklı şiir atışmalarında bulunmuşlardır. Rakibinin şiirde kendisinden geri olmadığını gören İmruulkays, bundan sonra hiçbir şairle yarışa girmeyeceğine dair yemin etmiştir.