İslâm ümmetinin düşmanları bu ümmetin ilerlediğini ve geliştiğini görünce yerinde duramadılar. İslâm’ın temellerini yıkmak ve Müslümanları dinleri konusunda şüpheye düşürmek için planlar/projeler yaptılar. Kur’an-ı Kerim’e zarar vermeleri zordu. Bu sebeple kafaları karıştırmak için saldırı oklarını Sünnet’e çevirdiler. İnsanları şüpheye düşürdükten sonra toptan ve ayrı ayrı Sünneti inkâr ettirmek için bu konuda çeşitli yollara başvurdular.Asrımızın başına kadar Sünnet inkârcılığı kısmî şekillerle sürdürülüyordu. Haricîler, Şia, Mu‘tezile mezhebi esaslarına aykırı gördükleri hadisleri inkâr ederek veya te’vil ederek devre dışı bırakıyorlardı. Batınîler zahirî apaçık olsa bile batınî ve işarî yorumlarla tahrif ederek devre dışı bırakıyorlardı. Sünneti bir bütün olarak inkâr düşüncesi h. 13. Asırda bazı Arap ve İslâm ülkelerine oryantalistler kanalıyla sızmıştır. Onların yanında okuyan, doktora yapan, sonra İslâm ülkelerine dönerek yazarlık ve akademisyenlik yapan bazı şahıslar bunu yavaş yavaş gündeme getirdiler. Derken Kur’âniyyun ve mealciler denilen bir grup türedi. Zuhurlarının ilk yıllarında kimse onlara itibar etmedi. Bu nedenle istihfaf edilerek gereken cevapları verilmedi. Daha sonraları emperyalist güçlerin sponsorluğuyla sosyal medyada, ulusal ve uluslararası iletişim kanallarında gittikçe artan tempoda faaliyetlerini sürdürdüler. Şimdi öyle bir hâle geldiler ki artık üniversitelerin kürsülerini, dinî teşkilatların kritik makamlarını, devletlerin mühim mevkilerini ellerine geçirip siyasî iktidarlar üzerinde etkili olmaya başladılar.İş bu mertebeye geldikten sonra bile bunlar “şirzimetun kalîletun / küçük bir grup” denilerek cevapları verilmediğinden bu fikirler giderek yayılmaya başladı. Ancak Allah Teâlâ helak olan kavimlerin de bu tür “küçücük gruplar”ın topluma hâkim kıldığı fitne ve fesad yüzünden helak olduklarını açıklamıştır. İşte biz de bu tür küçücük grupların tesiriyle helak olmak istemiyoruz. Helak olmamak için de elimizden gelen gayreti seferber etmemiz gerekir.