İslâm tefsir geleneğinin erken dönemiyle ilgili çağdaş değerlendirmelerin önemli bir kısmı, modern dönemin zihinsel kalıpları ve kavramsal çerçeveleriyle şekillenmektedir. Bu durum, hicrî ilk asırlara ait tefsir mirasını kendi tarihsel bağlamından koparmakta; onu ya aşırı yüceltmeci bir okumaya tâbi tutmakta ya da kaba ve indirgemeci bir bakış açısıyla mahkûm etmektedir.

Geçmişin, bugünün tartışmalarına meşruiyet sağlayan bir araç hâline getirilmesi, erken dönem ilim anlayışının sağlıklı bir zeminde kavranmasını zorlaştırmaktadır. Oysa dönemin şahsiyet ve meselelerini doğru kavramanın yolu, onları kendi tarihî şartları, ilmî imkânları ve ait oldukları paradigmanın iç dinamikleri çerçevesinde tetkik ve tahlil etmekten geçer.

Elinizdeki çalışma, Ahmed b. Hanbel'in tefsir rivayetlerine dair meşhur "Tefsirin aslı yoktur" beyanını ve bu eksendeki tartışmaları tarihsel gerçekliği içerisinde ele almaktadır. Ahmed b. Hanbel'e atfedilen bu söz, zamanla bir argümana dönüşerek tefsir, hadis ve siyer geleneği içerisinde yaygınlık kazanmış ve tefsir rivayetlerinin bütünüyle problemli olduğu kabulüne mesnet teşkil etmiştir. Bu durumun tefsir tarihi tasavvurlarını olumsuz yönde etkilemesi, konunun etraflıca ele alınmasını zorunlu kılmaktadır.

Eser, Ahmed b. Hanbel'in tefsirle ilgili beyanı çerçevesinde erken dönem tefsir tarihi tasavvurlarını, özelde ise Ehl-i hadîs'in tefsir anlayışını kendi bağlamları içinde tartışmaktadır.