Kalbindeki Son Cümle'yi yazarken, insanın en çok da söyleyemedikleriyle yaşadığını düşündüm duygular dile geldiğinde eksilir, susulduğunda derinleşir. Bazı vedalar kapıların ardında değil, insanın içinde gerçekleşir ve bazı aşklar, bittiği yerde değil, hatırlandığı her anda yeniden başlar. Kitabım biraz yarım kalmış bir sevdanın, biraz zamanın kıyısında unutulmuş bir hatıranın, biraz da insanın kendi kalbine söylemeye cesaret edemediği sözlerin döküldüğü yer her satırını yazarken, okurun kendi içindeki sessizliğe dokunabilmesini, geçmişinden kalan bir bakışı, bir kokuyu, bir sesi yeniden duyabilmesini diledim. Biliyorum herkesin kalbinde bir gün söylemek isteyip de sustuğu bir cümle vardır ya o cümlenin peşinden gittim şimdi, Kalbindeki Son Cümle'yi sizin kalbinize bırakıyorum.